Polityka wspierania osób z dysleksją

Dysleksja to problem całego życia. Trudności wynikające z tego zaburzenia mogą uniemożliwić danej osoby uczestnictwo w wielu dziedzinach życia. Dlatego pod wieloma względami dysleksja może być uznana za niepełnosprawność. Bez ochrony odpowiednimi przepisami prawnymi osoby z dysleksją mogą stać się ofiarami niesprawiedliwości społecznej.

Takie przepisy nie zapewnią wprawdzie bezpośredniej pomocy, ale mogą ułatwić identyfikacje potrzeb, tworzenie systemu pomocy oraz określenie metody działania. W sytuacji, gdy istnieje odpowiednia legislacja dotycząca wspierania osób z dysleksją, zarówno sami dyslektycy, jak i ich rodzice mają podstawy do tego, aby walczyć o równe szanse w edukacji i zatrudnieniu.

Sześćdziesiąt lat po podpisaniu Deklaracji Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, piętnaście lat po ogłoszeniu Traktatu Salamanca i dwa lata po przedstawieniu najnowszej wersji „Ustawy dotyczącej dyskryminacji osób niepełnosprawnych” („Disability Discrimination Act”), nadal można łatwo udokumentować brak postanowień instytucjonalnych dotyczących dysleksji na szczeblu europejskim, krajowym i lokalnym.

EMBED próbuje rozwiązać ten problem przez takie działania jak przeprowadzenie:

1. badania, które pomoże odpowiedzieć na pytanie, dlaczego rządy, organizacje i instytucje powinny zainteresować się tymi kwestiami,

2. samooceny dotyczącej mocnych i słabych stron oraz zgodności z obowiązującą polityką

3. identyfikacji kluczowych obszarów, w których istniejące przepisy prawne powinny zostać zmienione

4. identyfikacji kluczowych obszarów, które mogą być zostać łatwo dostosowane w ramach istniejących przepisów oraz wytycznych w celu zapewnienia efektywnego wykorzystania i wdrażania dobrych praktyk.

Załączniki